Spreuken en Gedichten

Leven van : Henk Vredeveld

 

Laat kinderen de ruimte nog te dromen

van dingen die volwassenen niet zien.

Laat ze de ruimte te beleven

dat wat wij al vergeten zijn misschien

Laat ze nog hun plaats voor luchtkastelen

voor fantasieën bij een paardebloem

Een hand vol zand komt door hun oog tot leven

Een mijmering bij het zachte bij gezoem.

 

 

Laat kinderen de ruimte te geloven

dat morgen weer een dag wordt vol geluk

En sla niet met de moker van de rede

Dat beeld van zon en licht voortijdig stuk

Haal niet ruw de schittering uit hun ogen

van het te verwachten avonduur

En houdt het uitzicht op wat mooi is open

Onbevangen leven zonder muur.

 

 

Geef kinderen de tijd jou iets te leren

Kom dichter bij de aarde en bedenk

Dat je door te star vooruit te kijken

Kapot trapt wat bedoeld is als geschenk

Leer eens groot te worden in het kleine

kom eens van je hoge zetel af

Geloof niet langer ik ben daar onmisbaar

Want zitten blijven waar je zit is laf.

Geef je zelf de ruimte te ontdekken

dat kinderogen vaak de waarheid zien

Sta jezelf eens toe van hen te leren

dat wat je al vergeten was misschien

Bouw eens met ze mee aan luchtkastelen

Kniel eens met ze zomaar in het zand

Laat je zelf het leven eens beleven

Met alles wat je bent met hart en hand.